نویسنده : دکتر محمد مخلوف

اوباما در مورد صلح جدی است و کشورهای عرب نیز از آن استقبال می کنند و میچل نیز امیدوار است که در مورد آن چه پیروز شود که دیگران در آن ناکام ماندند و شکست خوردند . مشکل اکنون در "اسراییل" است و حقیقتا این مشکل در ذات و ساختار "اسراییل" نهفته است و ارتباطی با نتانیاهوی امروز و اولمرت دیروز و شارون پریروز ندارد . مشکل و معضل در کادیما و حزب کار و یا حزب لیکود نیست بلکه سر این مشکل در فرهنگ اشغالگری و جنگ افروزی ریشه دار اسراییلی ها نهفته است.

یهودیان در زمان هیتلر مورد آزار و اذیت و قلع و قمع قرار گرفتند و علت این امر را نیز باید در باورهای آنان جست و جو کرد و علت تمامی این مجازات ها ریشه در باورهای مردود آنان دارد . نکته جالب توجه این که " اسراییل" از آن چه که به کشتار و کوره های آدم سوزی معروف گردید در جهت دعوت به همبستگی انسان ها و برچیده شدن بساط ستمگری استفاده نکرد بلکه برعکس این موضوع را به عنوان یک ابراز ایدئولوژیکی به کار برد و تلاش کرد به وسیله آن گرایش به نظامی گری منتشر شده نهادهای تربیتی و تبلیغاتی و برنامه های احزاب سیاسی و به طور خلاصه در فرهنگ عمومی "اسراییل" را توجیه کند .

بخش بزرگی از رهبران امروز و دیروز "اسراییل" از جمله ژنرال هایی چون شارون و باراک و یا کسانی مانند بگین و شامیر که خودشان در عملیات تروریستی مشارکت داشتند، از این قاعده مستثنی نیستند و لحن جنگ افروزی و جنگ طلبی پیوسته در گذشته و حال و آینده بر این رژیم حاکم بوده است و گویی که همه آنان از یک مدرسه فارغ التحصیل شده اند و یک هدف را دنبال می کنند. جالب توجه این که بسیاری از افراد صلح طلب معروف اسراییلی " جنگ های عادلانه " این رژیم را تایید کرده اند.

جامعه "اسراییل" به خاطر فرهنگ ریشه دار جنگ طلبی ارتکاب جنایت روزانه را به خوبی می پذیرد و با آن کنار می آید ، جنایاتی که جهانیان پیوسته نظاره گر آن بر روی صفحه های تلویزیون خود هستند و این جنایات به طور مدام در شهرهای مختلف فلسطین و روستاها و اردوگاه ها به وقوع می پیوندد.

اسراییلی ها همان کسانی هستند که دیروز غزه را با فسفر سفید بمباران کردند و امروز نیز آن را به محاصره ظالمانه و کشنده خود در آورده اند . این عین وحشیگری حقیقی است . اکنون آن چه که در مورد دمکراسی اسراییل گفته می شود ، ارزش و اعتباری ندارد.

دیوار حایل نژاد پرستانه نیز نمادی از فرهنگ این رژیم است و نشانگر ذهنیت و نگرش کسانی است که این دیوار را بنا نهاده اند . فرهنگ اشغالگری و جنگ افروزی در واقع همان فرهنگ منزوی و دشمنانه است و "محمود درویش" شاعر راحل و متوفی نیز بسیار در این باره سخن گفته و شعر سروده و "سیلوان سیبیل" نویسنده فرانسوی نیز کتابی را تحت عنوان " منتظران پشت دیوار" در این باره به رشته تحریر درآورده است .

هارون شابتای شاعر اسراییلی نیز بر همین نکته تاکید می ورزد . وی در سخنرانی خود در دانشگاه تورینوی ایتالیا گفته است که ارتش "اسراییل" به گونه برنامه ریزی شده ای به کارشناسان روانشناسی پناه آورده است تا فرهنگ اشغالگری و جنگ افروزی را در میان نظامیان خود نهادینه و تثبیت کند و بتواند روحیه آنان را در برابر تمامی حوادث و رخداد ها حفظ نماید.

با وجود تمامی این تلاش ها برای تثبیت روحیه خشونت طلبی در میان نیروهای ارتش اشغالگر گروه های تندروی یهودی دارای اعتبار در میان نهادهای فرهنگی و تبلیغاتی "اسراییل" از این نظامیان سنگدل تر هستند و خشونت بیشتری به خرج می دهند و اکنون همین گروه ها و نهاد ها در وجود کنست ( پارلمان اسراییل) تجسم یافته اند و یکی از رهبران همین گروه های تندرو یعنی لیبرمان دیپلماسی کنونی اسراییل را هدایت و رهبری می کند . کمترین چیزی که این گروه ها  صراحتا در راستای آن تلاش می کنند ، جنگ افروزی و " تصفیه نژادی " است که این تصفیه به معنای رهایی و راحت شدن از وجود عرب ها در " اسراییل " می باشد.

دیوید بن گوریون ، " پدر بنیانگذار" از همان اوایل تاسیس این رژیم بر این نکته تاکید داشت که : " صلح به سود ما نیست و ما ملتی هستیم که باید دایما با همزیستی با خطرهایی که ما را تهدید می کنند، مستحکم و پا برجا بمانیم". کسانی که بعدها رهبری " اسراییل " را بر عهده گرفتند، این اصل را به خوبی رعایت کردند و به آن پایبند شدند.  

به هر صورت رییس اوباما و فرستاده اش جرج میشل باید تلاش های خود را در جهت نابودی فرهنگ اشغالگری و جنگ طلبی متمرکز سازند و هر تلاشی که در این راستا صورت نگیرد صرفا وقت کشی است . "جنگ ها ابتدا در ذهن انسان ساخته و ترسیم می شوند و سپس به اجرا در می آیند و اگر کسی بخواهد با جنگ افروزی مبارزه بکند باید از همان آغاز یعنی در همان مرحله ذهنیت با آن بجنگد و آن را نابود سازد و باید ذهنیت های جنگ افروزی را از بین برد".

برگرفته از ویب سایت مرکز اطلاع رسانی فلسطین