شفیق احمد ستاک – تورنتو

این ایمیل آدرس توسط Spambot ها محافظت شده، برای مشاهده آن باید جاوا اسکریپت را فعال کنید

از حال، پُلی بر سرِ آینده ندارم

از ماضی به خود، دولت پاینده ندارم

چون کوکبِ آوارهء منظومهء تاریک

سر بر فلکِ اخترِ تابنده ندارم

اخبار دروغین وچرندم که در این خاک

جز مشت خسی، حامی وخواننده ندارم

یا مثل پیانوی پر از گرد به کنجی

افتاده ام و دستِ  نوازنده ندارم

ماشین ِ خرابم که به هر جاده هستی

عمریست کسی راکب وراننده ندارم

برنامهء پوچم که به سیما وصدائی

هرگز نظری بر تبِ بیننده ندارم

چون جادهء مخروبه، ز اعمار مجدّد

برنامهء آبادیِّ سازنده ندارم

تا رفت همان مایهء خرسندی وفخرم

من فخر به هر زندهء نازنده ندارم

گمگشتهء دشتِ هوس ِ دیدهء خویشم

امـــا دل ِجـــوینــده ویابنــــده ندارم

با اینهمه بیچارگی، در مُلکِ قناعت

ترسی به دل از فقرِ فزاینده ندارم

آن عظمتِ پارینه وآن مجد وشکوه را

"ستاک" در این خاک، چرا زنده ندارم؟