تهیه و ترتیب: خلیل الله حنیف
اهدا: بجوانان جستجو گریکه شعر را پایۀ فرهنگ و فرهنگ را مایۀ سعادت جامعه ما میدانند.
حضرت شاه سعید که در شعر (فرخاری) تخلص می کند فرزند حفت خان فرخاری در سال 1346 هجری شمسی در دهکده سمنگان ولسوالی فرخار چشم بزندگی کشوده, دوره تحصیل ابتدائی را در فرخار در مدرسه سید مرزا تا صف چهارم ادامه داده و بعد از شروع جهاد و مسدود شدن مکاتب دولتی علوم دینی را نزد علماء محیط قرار گرفته و در سال 1363 به پاکستان مهاجر شده است

, در آنجا در لیسه مجاهد تا صنف دهم تحصیل و باقی را در لیسه (آی, آر, سی) بپایان رسانده و بعدا در پوهنتون دعوت و جهاد شامل و در حصه بخش ادبیات درس خوانده و در سال 1370 در کشور سودان سفر کرده و یکنیم سال در آنجا به تحصیل لسان عربی پرداخت و بعدا به کشور عربستان رفته در مکه مکرمه سکونت دارد. فرخاری قریحه عالی شعری داشته اشعار دلپذیر می سراید واینک نمونه کلام او. که از روز عید وطن پریشان خود یاد آور شده است:

روز عید است جمله عالم شاد و خندان بنگرم

لیک اولاد وطن با چشم گریان بنگرم

هر کجا آه و فغان و ناله و درد و غم است

فرد فرد این وطن رامن پریشان بنگرم

سوختم در حسرت با دو سوای کشورم

تا بکی ایدوستان این ظلم دوران بنگرم

سالها بگذشت و حال ما غریبان به نشد

مردم دانا و لایق زار و حیران بنگرم

گرم شد بازار جهل و بسته شد ابواب علم

مردم نادان و جاهل را به میدان بنگرم

ظلم و وحشت قتل و کشتار و مصیبت ها فزون

فتنه ها اندر میان قوم افغان بنگرم

تا بکی این اختلاف و تا کجا این کشمکش

فرد فرد کشورم را زار و نالان بنگرم

سالها شد در دیار عیزما خون می خوایم

صد حقارت را به اولاد مسلمان بنگرم

آرزو دارم بروز عید جمع دوستان

در کنار یکدیگر در ملک افغان بنگرم

خالقا نزد قو آسان است حل مشکلات