نوشته از: احمد راشد رسولی
بعد از آنکه نیروهای غربی بالای افغانستان به بهانه مبارزه با تروریزم و القاعده تجاوز نمودند و همچنان وعده هایی که برای مردم جهت ایجاد نظام مبتنی به قانون و اراده مردم از طریق دموکراسی می دادند و شعار های بلند و بالایی دیگری که توسط این نیروها و بوق های آنان در داخل و بیرون از کشور از طریق مطبوعات و رسانه های ملی و بین المللی پخش می شد

، بالآخره بعد از گذشت هشت سال به همگان هویدا گشت که نیروهای خارجی برای مبارزه با آنچه که آنان تروریزم می خوانند نه بلکه اهداف شوم و خصمانه ای دیگری را در کشور ما دنبال میدارند زیرا مردم افغانستان نه آن آبادی و بازسازی را که به پیمانه ای وسیع در روزهای نخست برای آن تبلیغ صورت می گرفت؛ شاهد بودند و نه تنها که خطر طالب و القاعده منتفی شد بل که آنان امروز به یک قوت بزرگ و تهدید کننده ای تبدیل شده اند و همچنان امید های مردم برای روی کار آمدن یک نظام و دولت خدمت گار و قانون سالار نیز به یأس مبدل شد.

امروز مردم در یک حالت سردر گمی به سر میبرند و نمی داند که آینده اشان چه خواهد شد، مردم انتظار یک انتخابات آزاد، شفاف و عادلانه را می کشیدند تا یک شخصیت ملی و مردم دوست از میان صندوقهای رأی دهی؛ سر برآورد و بالای زخم های آنان مرحم گذاری کند و این ملت مظلوم و بلاکشیده را به سوی اخوت، برادری، محبت و صمیت سوق دهد، وحدت و یک دلی آسیب دیده آنان را دوباره برای شان باز گرداند ولی با تأسف که این آرزوی دیرینه ای مردم هم به جایی نرسید؛ زیرا صدها ملیون دالر که از طرف کشور های خارجی کمک شد و در این انتخابات به صرف رسید ولی همه دنیا شاهد جعل ، تزویر و تقلبی گسترده و بی پرده ای در آن بودند که جهانیان نظیر آن را به یاد نداشتند. تیم حاکم در کشور خود این خیانت بزرگ را در حق ملت فقیر و مستمند ما مرتکب شد، زیرا مردم و جهانیان توقع داشتند تا این انتخابات راه مبارزه و رقابت سالم را برای تغییر ساختار قدرت و نظام در کشورما باز گرداند تا دیگر مردم و نخبگان جامعه به فکر بر اندازی نظام و حکومت های قلدر و زور گو و یا آوردن اصلاحات در عرصه های مختلف از راه های خشونت آمیز نگردند. اما برخلاف دیدیم که این رهبران یک خیانت بزرگ ملی را مرتکب شدند ملت ما آنان را هرگز و هرگز نخواهند بخشید و آرزو میبریم که روزی برسد که به دادگاه عدالت به محاسبه و محاکمه کشانیده شوند.

دولت مردان کشور امروز فاقد یک استراتیجی ملی و کشور شمول اند زیرا آنگونه در جریان هشت سال ما شاهد بودیم که زمامداران کشور به سوی همه قضایای مهم و سرنوشت ساز از بعد قومی و قبیلوی نگاه کردند ، آنان در طول همین سالها به عوض بحران زدایی ، حل مشکلات و پرابلم های موجود در جامعه، خود زمینه بحرانهای وحدت برانداز و کشور سوز را مساعد نمودند. شما اگر به شکل و ساختار نظام موجود و همچنان به کار کردهای گذشته وحال آن نگاه کنید به خوبی پی میبرید که آقای کرزی و فاشیستهای افغان ملت که از چهار سو او را احاطه کرده اند، زمینه برخورد قومی را در آینده به خوبی مهیا کرده و نمونه های آن را میتوان در بر خورد مأموران دولتی در داخل وزارتخانه ها و ادارات دولتی مشاهده نمود. آنان برای اول بار میان فرزندان افغانستان به نام پشتو زبانان و فارسی زبانان در داخل مکاتب جدایی افگندند و دیدیم که چهره های منحوس و بدنامی در وزارت معارف چه قدر جار و جنجال را به خاطر این موضوع به راه انداخته بودند.  

همچنان اگر ما به عمکرد های وزارت فرهنگ نظر بیاندازیم می بینیم که ایشان نیز در نفاق افگنی و تخریب افکار عامه یک سلسله کار هایی را انجام داد که ملت ما را در رویارویی وضدیت باهم قرار داد. و دیدیم که ایشان به عوض خدمت به فرهنگ و زبان مردم سر زمین خود، بنابر فرمان بادران خارجی اش در جهت فرهنگ زدایی ملت خود تلاش های مذبوحانه ای را به راه انداخت که مردم ما آن سیاه کاری های او را فراموش نکرده و آن را نخواهند بخشید .

به همین منوال وضعیت بدتری را میتوان در شورای ملی مشاهده کرد که همواره نزاع های قومی و سمتی و زبانی در میان به اصطلاح نمایندگان مردم در آن شورا به قوت جریان دارد.

پس از این گونه نظام و دولت مردان چه توقعی خواهد رفت که بتوانند کشور را به سوی امنیت ، بازسازی و وحدت ملی سوق دهند زیرا تا زمانیکه رهبران دلسوز و ملی با برنامه های سازنده ملی ، کشور شمول و فرا قومی؛ قدرت و نظام را از چنگال های خونین باند افیون و خون بیرون نکنند؛ ملت افغانستان و کشور ما هر گز روی آرامش و آبادی را نخواهد دید زیرا این باند بدنام و بی رحم اگر باز بر گرده مردم از راه های نا مشروع دوباره تکیه زنند؛ یقینا راه واندیشه ای را که آنان در سر دارند؛ کشور را به سوی ناهنجاری ها و آینده های تار و تاریک دیگر سوق خواهند داد.