شفیق احمد ستاک – تورنتو

نه کوخی، نه کاخی، نه یاری، نه کاری

ندارم به غیر از دل بیقراری

من وفکر یاری که شوق ِ وصالش

مرا کرده فارغ، ز هر کار وباری

ز صبح أمل، بهره چون گیرم اینجا

که هرجا ببینم، بُوَد شام ِ تاری

شود پایمال سُم اسپ پائیز

به ملک دل ِ من، چو آید بهاری

به هر اسم بیچاره، بینم به نحوی

به سر، بر کمر، کسری ازحرف جاری

گه در دام "سام" و گه در دام انگریز

گه زنجیری در پا، ز روس تزاری

گه از حبِّ دنیا گه از ضعف ایمان

چو فئران گزیدیم، هر کنج ِ غاری؟

ز شرِّ پدر کی رها گشته خاکم

پسر ساخت حزبی، مرامی، شعاری

تو ای والی من! مکن ترکِ رهبر

وگرنه زقدرت، رَوی برکناری

یکی را بگفتم چه کاری نمائی؟

بگفتا بگردم پیِّ کسب وکاری

ازآنجا که بر ما ضعیفان، در این خاک

پس کار گشتن، بَُود نیز کاری

ولی نیروی ِ کار ِ بیگانه هرجا

در کار بر روی ما بسته، آری

وبدتر از آن بین، که در کشورما

گهی انتحارو گهی انفجاری

واما برای رسیدن به قدرت

همه گشته ماهر، سیاستمداری

زرِّ شعر ِ " زرکوب" عیارش بلند است

به حرف ِ تو " ستاک" نبود عیاری.

با احترام

شفیق احمد ستاک - تورنتو