نوشته از : احمد راشد رسولى

قوای خارجی از بدو ورود و اشغال کشور به بهانه مبارزه با تروریزم هر روز مردم بیگناه و مظلوم ما را در هر گوشه از کشور قربانی بمباردمانهای کورکورانه و عامدانه خود میسازند و از همان روزهای نخست دولت ناتوان افغاستان با محکوم کردن های بی تأثیر و فاقد ارزش ، کمیسیونهای بیشماری را جهت بررسی این جنایات خارجیان موظف ساخته و لی مردم ما جز تشکیل این گونه کمیسیون ها که چیز دیگری را از آن نمیدانند و معمولا به خاطر فرونشاندن خشم و غضب مردم صورت میگیرد و دوباره ناپدید میگردند.

دولت افغانستان بعد از اعتراف خود خارجی ها به جنایات شان ، تا حال نتوانسته یک فرد را مورد محاکمه قرار دهد چه رسد به اینکه حکومت هایی که افراد آن مرتکب جنایات ضد بشری می گردند، مورد باز پرس قرار دهد و یا درخواست غرامت کند.

در این روزها نیز بعد از حمله نیروهای خارجی و دولت بالای مرجه در ولایت هلمند طی دو هفته پیاپی ، توسط بمباردمان هوایی آن بیش از 50 نفر ملکی اعم از اطفال و زنان و کهن سالان به شهادت رسیده اند و بازهم حکومت ضعیف و بی اراده افغانستان با رد و بد گفتن ها از این جنایات طفره رفت.

مردم افغانستان دیگر به دولتی که توان دفاع و حمایت از سلامت و زندگی آنان را ندارد و در تمام نهادهای آن فساد ریشه دوانیده است بی باور شده اند، دولتی که از حیات شهروندان خود دفاع کرده نتواند؛ نمیشود آنرا دولت نامید. ولی از کارکردهای چند سال حکومت کرزی معلوم می گردد که چون این حکومت برخاسته از اراده آزاد و برحق مردم ما نمی باشد به خواسته های اصیل و برحق مردم ما هیچ گونه ارج و بهایی نمی دهد، زیرا این نظام محصول جهاد برحق و آزادی خواهانه مردم افغانستان که بیش از یک ملیون شهید را برای به دست آوردن آزادی خویش قربانی کرد؛ نمی باشد، بلکه بیش از همه ارداه و خواست بیگانگان را تمثیل میدارد، زیرا ما در دور دوم آنچه را که انتخابات نام نهاده شد به وضوح مشاهده کردیم که آنچه که بیشتر اهمیت داشت موافقت بیگانه ها و ارضای آنان در کار بود و بس. آیا خود همان ناظران بین المللی و نماینده ملل متحد بر ورند تقلب و تزویر اشراف نداشتند و بعد از افشای تزویر و تقلب ها مهر سکوت بر لب نهاده و در أخیر از چنین انتخاباتی ننگین حمایت کرده و یک حکومت نا مشروع و غیر مردمی را بر گرده مردم سوار کردند که حالا توان دفاع از مردم بی دفاع و مظلوم کشور را در برابر جنایات خارجی ها ندارد، و این فقط میتواند که یک دلیل داشته باشد، کسیکه از بیرونیها و دشمنان مردم افغانستان مشروعیت بگیرد و برآوردن خواستهای آنان در صدر اولویتهایش قرار داشته باشد ؛ چگونه میتواند که علیه منافع آنان شده و یا جنایات آنان را محکوم کرده و آنها را به پای میز محاکمه بکشاند؟.

و از سوی دیگر حملات انتحاریی که در نقاط مختلف کشور توسط طالبان انجام میشود و به خصوص در پایتخت و آنهم در اطراف قصر جمهوری دست به حمله زده و یا ساحات دیپلمات نشین را مورد هجوم قرار میدهند، نیز ضعف و ناتوانی دولت کرزی را نشان داده و این معنی را میدهد که طالبان هر مکانی را که بخواهند در هر زمانی میتوانند مورد هجوم قرار دهند. پس معلوم نیست که مسئولیت ادارات امنیتی حکومت نسبت به تأمین امنیت مردم چیست؟

در پایان میخواهم یاد آورشوم هر نظامی که بر خاسته از اراده برحق مردم افغانستان نباشد و توسط قوای اشغالگر بالای ملت ما تحمیل گردد؛ هر گز نمیتواند اولا اعتماد مردم را به دست آورد و ثانیا امنیت واقعی را برای آنان تأمین کند و شالوده یک نظام مردمی را اساس گذارد. همواره بساط اینگونه نظام ها با رفتن اشغالگران از کشور برچیده شده و و این مزدوران لکه ننگ و سیاه کامی را با خود برای همیشه به دوش میکشند.

امروز تمام بیگناهانی که در گوشه و کنار کشور به قتل میرسند، مسئولیت آن به دوش خارجیها و حکومت افغانستان است، و روزی فرا خواهد رسید که این مجرمین و قاتلین انسانهای مظلوم و بی دفاع چه خارجی باشد و یا داخلی در یک محکمه عادلانه به جزای خود برسند و همچنان آنانیکه به نام مسلمان بر مردم ما حکومت میرانند و یا خون آنان را به ناحق با حملات کورکورانه انتحاری به زمین میریزند؛ فردا در پیشگاه خداوند بزرگ و قهار جوابگوی این همه جنایات ضد اسلامی و انسانی خود خواهند بود.