آخرین بازدید سایت

مجروح . . . سرود جهاد و هجرت پرینت ایمیل
تهیه و ترتیب: خلیل الله حنیف
اهدا: بجوانان جستجوگریکه شعر را پایۀ فرهنگ و فرهنگ را مایۀ سعادت جامعه ما میدانند.


سید شمس الدین مجروح در قریه شنکولک ولایت کنر در خانه مرحوم سید حضرت شاه پاشا چشم بزندگی کشوده علوم دینی و ادبیات دری را فرا گرفته بدواٌ عضو مجلس اعیان بوده و چندی بالنوبه ریاست تفتیش بانک ملی, فابریکه قند, انحصارات دولتی و دیپوی تعاونی را بدوش داشته بعداٌ رئیس قبایل سپس وزیر عدلیه و بحیث رئیس تدوین و تسوید قانون اساسی ایفای وظیفه کرده است و زمانی هم بحیث سفیر در قاهره بود. مجروح بعد از تجاوز شوروی بافغانستان به پاکستان هجرت و با بیانیه ها, مصاحبه ها و اشعار شور آور دری و پشتو حق جهاد و هجرت را بجا کرده است. او در فرهنگ و ادب چهار زبان: عربی, دری, پشتو و انگلیسی معلومات کافی داشته اشعار او بزبان دری خیلی پر قوت و دل انگیز است.

 

مجروح در دار هجرت بیاد و یرانی های وطن سوخته و از تجاوز بیگانه بوطن مالوفش, در رنج گرفتار و دامن شعر و شعر گوئی را گرفته و حماسه آفرینی می کند.
این است یک شعر مجروح که تحت عنوان (سالگرد مهاجرت من) سروده و از درد ویرانی و هجران کشورش اشک ریخته است.
دریغ و درد زروزیکه جنت میهن
بکیفر گنه ما خدا گرفت زمن
خطای آدم و حوا همی شود تکرار
به خانوادهء کل از فریب اهریمن
مسلم است که آغوش ما در خود را
همیشه طفل شناسد برای خود مأمن
بروزگار خطر یا بوقت تاریکی
بدست کوچک خود سخت گیردش دامن
ولی زبخت بد از دست فتنه دوران
جدا شوند زهم بر مثال روح از تن
ولیک طفلک بیچاره میشود مجبور
به سمت غیر معین براه پیمودن
مرا بسان همان طفلک قضا زدهء
جدا نمود حوادث زمأمن و مسکن
مرار بود زآغوش مادر وطنم
نمود دامن او را رها زپنجه من
بیاد میدهد امروز لحظهء که مرا
نبود چاره دیگر بغیر ترک وطن
بدون خضر رهء توشه در رهء مجهول
قضا نصیب مرا کرد از وطن رفتن
بملک ما چو رسید از شمال طوفانی
کز آسمان و زمین ریخت آتش و آهن
شدم روان زرهء صعب سوی جنگل و کوه
که بیم بود بهر جا ز حملهء رهزن
خطای فاحش اولاد آدم است همین
که فرق می نکند دوست خویش از دشمن
برای زندهء آوراه گر بکویم راست

خوش است مرگ و بآغوش خاک خود خفتن


برگرفته از کتاب : پر طاووس یا شعر فارسی در آریانا

 

ما چه میگوییم ؟

با راه اندازی این سایت بنا داریم با استفاده از فن و صنعت سخت افزاری مسایلی را در عرصه های گوناگون دینی، سیاسی، فرهنگی مجال طرح شدن بدهیم.

می کوشیم اصالت های فرهنگی خود را در عین توجه به خرد زمانه و دستاورد های تمدن نوین به رخ دیگران بکشیم.

اصلاح سیاسی و مشارکت جمعی را یگانه راه فائق آمدن بر چالش های موجود در عرصه سیاسی ملت اسلامی می دانیم و حضور زنان را در این زمینه مهم و مرکزی ارزیابی می کنیم.

همکاری های قلمی شما دوستان ما را برای تدوام این راه دلگرم می سازد.