تحلیل ذیل می کوشد تا مهم ترین ابعاد شکست صهیونیست ها در ماجرای کشتی آزادی را به کنکاش بگذارد. به هر حال، چنین به نظر می رسد که تل آویو در نتیجه سیاست های ابلهانه سردمدارانش هر بار یک شکست یا فاجعه جدید را تجربه می کند و همان طور که می بینیم نام رژیم غاصب عبری با نام کمیته هایی همچون وینوگراد، گولدستون و کشتی آزادی گره خورده است.   

تبادل اتهام

شاید یکی از مهم ترین ابعاد شکست و رسوایی ناشی از ماجرای کشتی آزادی که البته رسانه ها به قدر کافی بدان نپرداخته اند، ماجرای تبادل اتهام میان مقامات نظامی و سیاسی رژیم صهیونیستی درباره مسئولیت این موضوع است.

با وجود آنکه رئیس دفتر نخست وزیر رژیم اشغالگر قدس اظهارات منسوب به خود درباره مسئولیت مستقیم ارتش در ماجرای حمله به کشتی آزادی را رد کرده است ؛ ولی برخی از چهره های نزدیک به بنیامین نتانیاهو به نقل از این مقام صهیونیستی می گویند که ارتش باید مانع از حرکت کشتی آزادی می شد و به غیر از حمله، هیچ گزینه دیگری برای این هدف نداشته است.

ران ادلیست از تحلیلگران برجسته سیاسی، اقدام نظامی رژیم صهیونیستی علیه کشتی آزادی را حماقت محض دانست و آن را یک شکست سیاسی و دیپلماتیک توصیف کرد. این نویسنده صهیونیست با وجود آنکه خواستار تداوم روند محاصره شد، تاکید کرد که تل آویو می توانست با استفاده از ابزارهای سیاسی و اقدامات دیپلماتیک به هدف خود در این باره دست یابد و نیازی به این نبود که چنین رسوایی بین المللی را برای خود بخرد.

ران ادلیست همچنین نتانیاهو و باراک را به مخدوش ساختن چهره رژیم صهیونیستی در افکار عمومی جهان متهم کرد و خاطرنشان ساخت که حل این ماجرا تنها با عزل یا استعفا این دو مقام امکان پذیر می باشد.

پرسش های بدون پاسخ

تصاویری که توسط دوربین های موجود در داخل کشتی آزادی از حمله نظامیان صهیونیست ضبط و پخش شده است با خود ده ها پرسش را به دنبال دارد که باید فرماندهان ارتش و نیروی دریایی رژیم اشغالگر قدس به آنها پاسخ دهند که البته بدون ذره ای تردید می توان گفت مقامات مذکور هیچ پاسخ قانع کننده ای برای این پرسش ها ندارند. از جمله این پرسش ها می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

ـ چرا ارتش عبری بعد از گذشت دوازده ساعت از انجام اقدام نظامی خود علیه کشتی آزادی و نیز پخش اخبار از سوی فلسطینیان و ترک ها درباره این ماجرا و نیز همدردی افکار عمومی جهان با قربانیان، تصاویر مربوط به عملیات خویش را پخش کردند؟

ـ چگونه می توان باور کرد که سربازان مسلح نیروی دریایی تنها با کلت و سلاح کمری شان این تعداد از سرنشینان کشتی آزادی را به شهادت رسانده یا زخمی کرده اند؟ در اینجا دو احتمال وجود دارد یا اینکه سربازان از سلاح های پیشرفته خودکار برخوردار بودند و یا آنکه (به ادعای اشغالگران) سرنشینان کشتی توانستند سلاح های سبک را از نظامیان صهیونیست بگیرند و در هنگام شلیک به سمت آنها، دیگر حاضران در کشتی را به اشتباه هدف قرار دهند. حال این سوال پیش می آید که چطور تعدادی از فعالان صلح موفق شده اند که اسلحه را از دست سربازان زبده نیروی دریایی رژیم صهیونیستی بگیرند؟

ـ آیا فرماندهان ارتش عبری از ششصد فعال صلحی که در کشتی آزادی حضور داشتند و هدف شان بر ملا ساختن چهره واقعی اشغالگران قدس بوده است، انتظار داشتند که با گل و پرچم های سفید آشتی از سربازان شان پذیرایی کنند؟ چطور هیچ کدام از افسران یا کارشناسان نظامی صهیونیست بروز درگیری با سرنشینان کشتی را پیش بینی نکرده اند و حال آنکه نمونه این درگیری ها را در تظاهرات بعد از ظهر هر روز جمعه در روستاهای نعلین و بلعین کرانه باختری که به نشانه اعتراض به احداث دیوار حائل برگزار می شود و با حضور فعالان خارجی صلح نیز همراه است، شاهد هستیم؟

ـ اعزام نیروهای غیر مناسب برای انجام چنین ماموریتی (حمله به کشتی آزادی) کار اشتباهی بوده است. این کار در حیطه تخصص نیروهای مرزبان رژیم اشغالگر قدس می باشد ؛ زیرا ماموریت کوماندوهای نیروی دریای منحصر به انجام عملیات هلی برد است و مهارتی در درگیری های خونین ـ مانند آنچه به ادعای صهیونیست ها در کشتی آزادی رخ داد ـ ندارند.

ـ آیا عاقلانه است که تعداد اندکی نیرو را برای کنترل بیش از ششصد نفر که مسافران کشتی آزادی را تشکیل می دادند، اعزام گردد و حال آنکه به ادعای اشغالگران این افراد (600 نفر) برای مقابله با نظامیان آماده و حتی صهیونیست ها را به حالت گروگان گرفته بودند؟  

ـ تا پیش از 31/5/2010 (بروز ماجرای کشتی آزادی) ارتش صهیونیستی در میان دیگر ارتش ها از لحاظ تکنولوژیکی و الکترونیکی به عنوان برترین به شمار می رفت ؛ ولی بعد از این تاریخ اوضاع تغییر کرد و این ارتش ثابت کرد که ضعیف ترین است ؛ زیرا عملا در قطع جریان برق کشتی درماند و نتوانست مانع از انتقال تصاویر مستقیم ارسالی از آن شود.   

فرار از زیر باز مسئولیت

رهبران دستگاه نظامی رژیم صهیونیستی یعنی "ایهود باراک" وزیر جنگ، "گابی اشکنازی" رئیس ستاد مشترک ارتش عبری و "الیعازر ماروم" فرمانده نیروی دریایی این رژیم با برگزاری کنفرانس مشترک مطبوعاتی درباره جزئیات عملیات حمله به کشتی آزادی، بر اقدام سربازان خود سرپوش گذاردند ؛ ولی با این وجود، منابع خبری به نقل از محافل سیاسی رژیم مذکور گفته شده است که ارتش عبری باید این عملیات را با سرعت زیاد به مرحله انجام می رساند بدون آنکه این مقدار خون ریخته شود و عملیات مذکور باعث مخدوش شدن چهره سیاسی و رسانه ای تل آویو شود و بر اساس گزارشی که از سوی رهبران ارتش تقدیم کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی شده بود، به دولت عبری چنین وعده داده شده بود که این عملیات بسیار سریع و بدون هیچ گونه خونریزی انجام می گیرد ؛ ولی آنچه رخ داد شکستی بود که نتیجه پیش بینی های فاقد دقتی بود که وزیر جنگ از فرمانده نیروی دریایی دریافت نمود.  

پیش از مشخص شدن نتایج و پیامدهای اقدام نظامی رژیم صهیونیستی علیه کشتی آزادی، محافل سیاسی و نظامی شروع به تبادل اتهام درباره مسئول یت صدور دستور حمله به کشتی و بروز این فاجعه رسانه ای برای این رژیم کردند.

اخباری که از سوی برخی اعضای کابینه امنیتی رژیم اشغالگر قدس درز کرده است، نشان می دهد که فرماندهان ارتش عبری در پیش بینی های خود درباره این حمله، به محافل سیاسی گفته بودند که هیچ گونه مقاومت شدیدی از سوی فعالان صلح صورت نخواهد گرفت و به همین خاطر، مقامات سیاسی چراغ سبز را برای انجام این عملیات که قرار بود خیلی آرام و بدون خونریزی باشد، صادر کردند.

شماری از اعضای کابینه رژیم اشغالگر قدس از اینکه ارتش را به عنوان مسئول تلفات جانی حمله به کشتی آزادی معرفی کنند، استنکاف ورزیدند و معتقد بودند که رئیس دولت و وزیر جنگ مسئول این حادثه هستند و حال آنکه این حادثه در نوع خود بزرگ ترین شکست در تاریخ ریاست گابی اشکنازی بر ستاد مشترک ارتش عبری به شمار می رود. 

برخی مقامات ارتش نیز سازمان اطلاعات نظامی رژیم صهیونیستی را متهم و تاکید کردند که این سازمان، اطلاعات درست و واقعی را درباره ماهیت تظاهرکنندگان و تصمیمات آنها در اختیار ارتش قرار نداد که این امر باعث شکست سربازان در انجام ماموریت محوله شان شد.

نمونه هایی از اعترافات

یوسی میلمان، تحلیلگر مسائل امنیتی در روزنامه عبری زبان هاآرتص تصریح می کند: "اسرائیل با چشمانی کاملا باز به سمت دام حرکت کرد. مقامات به خوبی می دانستند که دست اندرکاران کشتی آزادی می خواهند اسرائیل را به عنوان کشوری جلوه دهند که در استفاده از گزینه نظامی ذره ای تردید ندارد. آنها می خواستند که تعدادی از این مسافران کشته و خون هایی نیز ریخته شود تا سندی بر اثبات گفته شان باشد که البته اسرائیل این بهانه را به دست آنان داد. خلاصه بگویم که اگر به رفتار دولت و ارتش نگاهی بیاندازیم، به سختی می توان درجه حماقت و فاجعه بار بودن این رفتارها را تعیین کرد. مقامات هر بار می خواهند این موضوع را به اثبات برسانند که دشمن زیر بار زور نمی رود، مگر آنکه زور پر زور باشد ؛ ولی هر بار نیز این سیاست استفاده از زورشان شکست می خورد."

عینان ویلف، نماینده کنست و عضو حزب کار رژیم صهیونیستی اظهار می دارد: "اعزام سرباز برای کنترل کشتی نشان می دهد که دولت از فهم درست این ماجرا عاجز است. کابینه امنیتی نیز گرفتار یک جمود فکری شده و همیشه بر برخورد امنیتی با مسائل پافشاری می ورزد. نباید برای مقابله با کشتی آزادی از ابزارهای نظامی استفاده می شد. این ماجرا در واقع یک نبرد رسانه ای و فرهنگی بود که باید از ابزارهای رسانه ای در آن استفاده می شد."

زیپی لیونی، رهبر جریان اپوزسیون نیز در صدد دفاع از این اقدام ـ آن هم در این برهه حساس ـ برآمد و حتی رسانه های صهیونیستی را به خاطر برخوردی که با این ماجرا داشته اند، سرزنش نمود. وی خاطرنشان می سازد: "در حالی که هیچ کدام از نمایندگان دولت حاضر نبودند تا به تبیین دلایل این اقدام بپردازند، بنده در شبکه های مختلف حضور می یافتم تا این مسئولیت را به جای آنها به انجام برسانم."

یک کارشناس مسائل نظامی صهیونیست می گوید: "وقتی اوضاع آرام شد، نیازمند آن هستیم که عمیقا موضوع این عملیات را بررسی کنیم و شاید این اطمینان برای ما حاصل شود که در آینده ارتش در برخورد با موقعیت های مشابه، دست به چنین رفتارهایی نخواهد زد."

بنیامین بن الیعازر، وزیر تجارت و بازرگانی رژیم اشغالگر قدس عنوان می دارد: "بی شک، ماجرای کشتی آزادی یک رسوایی بزرگ برای ما به دنبال خواهد داشت. تا حد امکان تلاش کردیم که جلوی این امر را بگیریم. تمام دنیا ما را به خاطر این اقدام محکوم خواهد کرد. وقتی خونی ریخته شود، دیگر نمی توان توجیهی را برای موضوع یافت."

یکی از مسئولان عالی رتبه وزارت خارجه رژیم غاصب عبری تاکید می کند: "تاثیر ماجرای اقدام نظامی علیه کشتی آزادی کمتر از گزارش گولدستون و انتقاداتی که علیه اسرائیل در جنگ غزه مطرح شد، نیست. ما از سوی کشورهای غربی، جهان عرب و خود فلسطینیان در معرض انتقاد هستیم و بعید نیست که این ماجرا مذاکرات غیر مستقیم که برای تقریب آرا صورت می گیرد، را نیز تحت تاثیر قرار دهد."

شلومو درور،سخنگوی وزارت جنگ صهیونیستی می گوید: "ما از یک چیز اطمینان کامل داریم و آن اینکه در همه حال، بازنده جنگ رسانه ای ما هستیم و تفاوتی نمی کند که چه کاری انجام دهیم. اگر به کشتی آزادی اجازه ورود به نوار غزه را می دادیم، باز هم علیه ما صحبت می کردند و امروز هم که مانع از ورودش شدیم، اوضاع بدتر شده است."

در پایان باید گفت هنوز زود است که درباره پیامدهای دراز مدت ماجرای کشتی آزادی در داخل اراضی اشغالی صحبتی داشته باشیم ؛ ولی مهم آن است که این قدرت بزرگ نظامی در منطقه نقاط ضعفی دارد و از همین نقاط، ضربات مهلکی را نیز دریافته کرده است ؛ ولی آیا کسی هست که از این موضوع عبرت بگیرد.

برگرفته از ویب سایت : مرکز اطلاع رسانی فلسطین