شعر از : شفیق الله ستاک

نخل بی برگ وبار را مانم

تاج ِ بی افتخار را مانم

شاه بی اقتدار را مانم

گنج ِ بی رنج، در کف احمق

وصل ِ بی انتظار را مانم

کشور صدهزار " اِن جی اُو"

کاخ ِ پر مستشار را مانم

نه نظام ِ قوی، نه ارتش ِ خوب

ملکِ ناپایدار را مانم

در اسارت، بظاهر آزادم

شعبِ بی اختیار را مانم

"سوپر اِسکِل" به انتشار فساد

ماهرِ بی مهــار را مانم

 سقفی از وَهم واز خیالاتم

خانهء بی جدار را مانم

مَی  بریزم به بزم میخواران

ساقیِّ پشتِ "بار" را مانم

عمل وحرفِ من یکی نبود

رهبرِ بی وقار را مانم

اختیارم بدستِ جلادان

رَسَن ِ چوبِ دار را مانم

 سود خیلی کم و ضرر بسیار

حاصل ِ هر قمار را مانم

مفلس و  ورشکست وحیرانم

شخص بی اعتبار را مانم

گهی لاف وپتاق ِ "کاکا سام"

گهی قول "ِ تزار" را مانم

گهی تاریک و گاه پرنورم

رنگِ لیل والنهار را مانم

گاه بهر مرام ومقصد خویش

خیمهء زرنگار را مانم

شب آبستن ِ حوادثِ نحس

لـَجَن ِ انزجار را مانم

هر طرف مردن و به خون خفتن

صحنهء انفجار را مانم

خودکش ِ غیرپرورِ دائم

عمل ِ انتحار را مانم

سخت وبیرحم وزشت و ویرانگر

از تبارِ تتار را مانم

بشکنم هرکجا بُوَد اسمی

اثرِ حرفِ جار را مانم

ثابت اندر مکان خویش، نِـیَم

کوچ ِ گرد وغبار را مانم

دائم اندر تقـلّبِ دائم

گردش روزگار را مانم

ترک میهن نموده ام چندی

مُذنِبِ شرمسار را مانم

خارج از جذبهء جمال رُخَش

قمرِ بی مدار را مانم

 از خزان حیا وخجلت خویش

فصلی از انکسار را مانم

شب بی ماه و روز بی خورشید

بختِ چون شام تار را مانم

کوچهء عاری از عبور ومرور

راه ِ بی شهسوار را مانم

پست وخوار زبون و بی مقدار

خار  روی جدار را مانم

"من"ِ من، هیچ "ما" نمیگردد

دوخطِ یک قطار را مانم

مانده ام چون سوال ِ بی پاسخ

مشکل ِ اختبار را مانم

آب نادیده موزه کرده بِرون (1)

گذر ِ بی گدار را مانم

خشک و پژمرده با ستاک ضعیف

نخل ِ بی برگ وبار را مانم

        *****

(1) موزه از پا گرفته بر لب آب

      زدن ِ بی گدار را مانم